PIERWSZY ROK STUDIÓW NA SEKCJI MAT.-FIZ.-CHEM. UMCS (1944/1945)

W roku akademickim 1944/1945 uruchomiono na sekcji mat.-fiz.-chem. Wydziału Przyrodniczego I rok studiów wspólny dla wszystkich trzech kierunków. Zaplanowane były studia czteroletnie z podziałem trymestralnym. Po zaliczeniu 10 trymestrów i zdaniu przewidzianych planem studiów egzaminów i kolokwiów można było przystąpić do pisania pracy magisterskiej.

Ćwiczenia z geometrii analitycznej i z fizyki prowadzili Jacek Prentki i Jan Rzewuski, ćwiczenia zaś z rachunku różniczkowego i całkowego w III trymestrze - student I roku i mł. asystent Jan Krzyż. Jacek Prentki wyjechał do Francji. W latach późniejszych był dyrektorem Instytutu Badań Jądrowych w Genewie i profesorem fizyki na Sorbonie. Natomiast Jan Rzewuski (1916-1994), po uzyskaniu stopnia doktora fizyki, na Uniwersytecie Warszawskim w r. 1947, został profesorem Uniwersytetu Wrocławskiego, a w r. 1976 członkiem rzeczywistym PAN.

Studia na I roku zaliczyło, według posiadanych przez autora informacji, 17 osób, z których 11 obrało jako przedmiot dalszych studiów matematykę, fizykę względnie nauki techniczne, pozostałych zaś 6 chemię.

Oto studenci, którzy zaliczyli I rok studiów:

1. Edward Bałuka po zaliczeniu I roku studiów na UMCS przeniósł się na Uniwersytet Poznański, gdzie uzyskał magisterium z matematyki w r. 1948. Potem zamieszkał we Wrocławiu, gdzie został pracownikiem naukowym Politechniki. W czerwcu r. 1964 obronił pracę doktorską napisaną pod kierunkiem prof. Jerzego Słupeckiego, lecz niemal całkowita utrata wzroku uniemożliwiła mu kontynuację pracy naukowej. Zmarł 8 grudnia 1986 roku.

2. Tadeusz Barucki równolegle do studiów na UMCS, uczestniczył w zajęciach na KUL-u (historia sztuki) i na Wydziale Architektury Politechniki I Warszawskiej (z tymczasową siedzibą w Lublinie). Po przeniesieniu się do Krakowa uzyskał w r. 1949 stopień magistra inżyniera na Wydziale Politechnicznym (sekcja architektury) Akademii Górniczo-Hutniczej. Jest obecnie wysoko cenionym, zarówno w kraju, jak i za granicą, architektem (por. Kto jest kim w Polsce, wyd. 3 (1993), s. 38).

3. Wiesław Czyż był najmłodszym studentem na roku (rocznik 1927) i asystentem od II roku. Uzyskał magisterium z matematyki w styczniu r. 1948 na podstawie pracy magisterskiej napisanej pod kierunkiem prof. Jana Mikusińskiego. Zaproszony przez prof. Blatona do objęcia u niego asystentury, przeniósł się do Krakowa, lecz tragiczna śmierć prof. Blatona w maju 1948 r. przerwała ich współpracę. Po uzyskaniu stopnia doktora fizyki na Uniwersytecie Jagiellońskim
(promotorem był prof. Jan Weyssenhoff) pracował naukowo najpierw w Instytucie Fizyki Jądrowej w Krakowie, a ostatnio jako profesor zwyczajny w Instytucie Fizyki UJ. Jest członkiem i rzeczywistym PAN.

4. Krystyna Głazowska uzyskała magisterium z matematyki na podstawie pracy dyplomowej napisanej pod kierunkiem prof. Biernackiego. W latach 1946-1956 pracowała na UMCS jako asystentka prof. Łubnickiego, a potem jako wykładowca Politechniki Szczecińskiej. Po powrocie do Lublina pracowała do r. 1977 w szkolnictwie średnim.

5. Jan Krzyż po zaliczeniu pierwszego roku studiów na UMCS przeniósł się na Uniwersytet Poznański, gdzie uzyskał magisterium z matematyki pod kierunkiem prof. Władysława Orlicza. Doktorat na UMCS (r. 1954, promotor prof. Mieczysław Biernacki), habilitacja na UJ (1961). W latach 1961-1993 samodzielny pracownik naukowy UMCS, ostatnio profesor zwyczajny w Instytucie Matematyki. Kontynuuje pracę w wymiarze 1/3 etatu po przejściu na emeryturę w r. 1993.

6. Jerzy Łoś zaliczył w r. 1939 pierwszy rok studiów filozoficznych na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Pod koniec r. 1945 jako student UMCS został asystentem prof. Stefana Harasska. Po zaliczeniu 10 trymestrów studiów w r. 1946 otrzymał absolutorium i temat pracy magisterskiej u prof. Słupeckiego i przeniósł się do Wrocławia. Otrzymał tam asystenturę u dr. Romana Stanisława Ingardena. Magisterium na UMCS uzyskał w r. 1947, a stopień doktora na Uniwersytecie Wrocławskim rok później (promotor: prof. J. Słupecki). W r. 1952 został zastępcą profesora Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, a po uzyskaniu stopnia doktora nauk matematycznych w r. 1955 został profesorem nadzwyczajnym, a wkrótce potem zwyczajnym. W r. 1960 przeniósł się do Instytutu Matematycznego PAN, a stamtąd do Instytutu Podstaw Informatyki PAN. Jest członkiem rzeczywistym PAN.

7. Wiktor Oktaba zaliczył pierwszy rok studiów przed wojną na Uniwersytecie Warszawskim. Pracę na UMCS rozpoczął w r. 1945 jako mł. asystent, magisterium pod kierunkiem prof. Biernackiego w r. 1947, doktorat (promotor: prof. Mikołaj Olekiewicz) w r. 1957. W latach 1955-1990 na Akademii Rolniczej w Lublinie, ostatnio jako prof. zwyczajny i dyrektor Instytutu Zastosowań Matematyki. [Biogram w Kto jest kim w Polsce, wyd. 3 (1993), s. 512].

8. Halina Pidek-Łopuszańska była asystentką na UMCS w latach 1945 - 1948. Zaproszona przez prof. Blatona przenosi się na początku r. 1948 do Krakowa i kończy na UJ pracę magisterską, rozpoczętą w Lublinie pod kierunkiem prof. Mikusińskiego. Doktorat u prof. Stanisława Gołąba w r. 1951. Od r. 1954 pracuje na Politechnice Wrocławskiej na stanowisku docenta.

9. Duszan Poniż po zaliczeniu I roku na UMCS kontynuował studia na Politechnice Warszawskiej. Po ich ukończeniu uzyskał doktorat nauk technicznych i był pracownikiem naukowym politechniki. Obecnie jest profesorem jednego z college'ów technicznych w Teksasie.

10. Czesław Ryll-Nardzewski; jako student II roku otrzymał asystenturę. W r. 1948 uzyskał magisterium pod kierunkiem prof. Mikusińskiego, a w r. 1949 doktoryzował się; promotorem był prof. Biernacki. W r. 1950 przeniósł się do Wrocławia, gdzie się habilitował rok później. Obecnie jest profesorem Politechniki Wrocławskiej i członkiem rzeczywistym PAN.

11. Mieczysław Subotowicz otrzymał po II roku studiów asystenturę u prof. Ziemeckiego i pod jego kierunkiem ukończył pracę magisterską z fizyki ciała stałego. Promotorem ukończonej w r. 1958 pracy doktorskiej z fizyki jądrowej był prof. Włodzimierz Żuk. Habilitował się w r. 1966 z fizyki jądrowej. Profesorem nadzwyczajnym został w r. 1971, zwyczajnym zaś
w r. 1979. Od r. 1994 na emeryturze. [Biogram w Kto jest kim w Lublinie 1991 - Informator Lubelski, Lublin 1991, s. 115].

Pozostałe osoby to 6 pań, których zainteresowania naukowe okazały się odmienne.

Barbara Frankówna została w r. 1945 asystentką-wolontariuszką u prof. Władysława Wiśniewskiego. Pracę magisterską ukończyła pod kierunkiem prof. Włodzimierza Hubickiego w r. 1950. Prof. Hubicki był również promotorem jej pracy doktorskiej ukończonej w r. 1960. Od r. 1958 była adiunktem w Zakładzie Chemii Nieorganicznej, a później do chwili przejścia na emeryturę st. wykładowcą w tymże zakładzie.

Michalina Dąbkowska została jako studentka po II roku asystentką prof. Wiśniewskiego. Pracę magisterską z chemii ukończyła w r. 1950 pod kierunkiem prof. Hubickiego. Był on również promotorem pracy doktorskiej, której obrona miała miejsce w r. 1960. Od r. 1969 pracowała na stanowisku docenta w Instytucie Chemii aż do chwili przejścia na emeryturę.

Maria Dux-Łosiowa zmieniła kierunek swych zainteresowań z chemii na biologię. Uzyskała na początku lat pięćdziesiątych magisterium z biologii na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Potem pracowała aż do emerytury w szkolnictwie średnim.

Panie Stanisława Krasowska-Karpińska, Zofia Kulik-Wiśniewska i Jadwiga Markiewicz-Kułażyńska po zaliczeniu pierwszego roku studiów na UMCS przeniosły się do Łodzi i ukończyły studia chemii na politechnice.