TADEUSZ LEŻAŃSKI

Urodził się 11 sierpnia 1923 r. w Grójcu k. Warszawy. Ukończył gimnazjum czteroklasowe (mała matura) w r. 1939. Podczas okupacji uzyskał maturę w tajnym Liceum im. Zamoyskiego w Warszawie, a następnie uczęszczał na wykłady matematyki i fizyki w ramach konspiracyjnego Uniwersytetu Warszawskiego. Wspomina o tym prof. Kuratowski w Notatkach do autobiografii, Warszawa 1981 ("wśród mych słuchaczy zdecydowanie wyróżniał się zdolnościami Tadeusz Leżański, późniejszy docent Uniwersytetu Lubelskiego"), s. 107. W r. 1945 rozpoczął studia matematyczne na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie uzyskał magisterium na podstawie pracy Pierścienie liniowe napisanej pod kierunkiem prof. Stanisława Mazura i ukończonej w r. 1949. W latach 1949-1955 asystent w Instytucie Matematycznym PAN. W r. 1955 uzyskał stopień naukowy doktora (kandydata nauk) na podstawie dysertacji pt. Wyznaczniki Fredholma w przestrzeniach Banacha; promotorem przewodu był prof. Mazur. W r. 1958 uzyskał tytuł naukowy docenta i na tym stanowisku pracował w IM PAN do roku 1964. W roku akad. 1961/1962 przebywał jako stypendysta w Heidelbergu i przy tej okazji brał udział w dwóch konferencjach analizy funkcjonalnej w Oberwolfach w r. 1961 i r. 1962. W r. 1964 doc. Leżański przeniósł się do Lublina i został kierownikiem Zakładu Algebry i Analizy Funkcjonalnej; to stanowisko zajmował do chwili przejścia na emeryturę w r. 1993. W r. 1981 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Opublikował 21 prac naukowo-badawczych i był promotorem w trzech przewodach doktorskich.