MIECZYSŁAW BIERNACKI (1891-1959)

Urodzony w Lublinie 30 marca roku 1891 jako syn Zofii z Weysflogów i dr. Mieczysława Biernackiego, popularnego na Lubelszczyźnie lekarza, muzykologa, publicysty i działacza społecznego. Studiował początkowo na UJ, potem na Sorbonie. Wybuch I wojny światowej przerwał jego studia. Zgłosił się jako ochotnik do armii francuskiej, był dwukrotnie ranny i zagazowany. Został odznaczony Orderem Legii Honorowej i wraz z Armią Hallera wrócił do Polski. Po ponownym wyjeździe do Francji otrzymał w r. 1923 licencjat nauk matematycznych na Sorbonie, a w r. 1928 z rekomendacji Paula Montela, członka Akademii stopień doktora (docteur es sciences mathematiques). W r. 1929 został mianowany profesorem nadzwyczajnym matematyki na Uniwersytecie Poznańskim, a w r. 1937 profesorem zwyczajnym. Został wybrany na członka Polskiej Akademii Umiejętności. Do jego uczniów w okresie poznańskim zaliczają się między innymi: Z. Butlewski, S. Dobrzycki, W. Jankowski, J. Mikusiński, L. Włodarski. Lata okupacji niemieckiej spędził w Lublinie, udzielając bezinteresownie lekcji matematyki, z których korzystali m.in. Jerzy Górski, ostatnio profesor Uniwersytetu Śląskiego oraz Jan Krzyż, profesor UMCS. Był jednym z dziewięciu profesorów - założycieli UMCS. Z wielką energią zaczął tworzyć na UMCS ośrodek badań i studiów matematyki. Na jego zaproszenie przybyli do Lublina późniejsi profesorowie: J. Rudnicki, J. Słupecki, J. Mikusiński, A. Bielecki, K. Tatarkiewicz. Profesor Biernacki był promotorem przy doktoratach, które uzyskali: C. Ryll-Nardzewski, F. Jakóbczyk, W. Jankowski, J. Krzyż. Zmarł niespodziewanie wskutek powikłań przy zapaleniu płuc 21 listopada 1959 roku [życiorys, działalność naukowa i spis publikacji: Wiadomości Matematyczne 5 (1962),1-14; Colloqium Mathematicum 9 (1962), 361-381; ponadto życiorys i. wspomnienia o prof. Biernackim są zawarte w Wiadomościach Uniwersyteckich UMCS 2 (1992), numer czerwcowy].