JULIUSZ RUDNICKI (1881-1948)

Urodził się 30 marca 1881 roku we wsi Siekierzyńce nad Zbruczem w pobliżu Kamieńca Podolskiego. Po ukończeniu IV Gimnazjum w Warszawie studiował w Paryżu, na Sorbonie i w Ecole Superieure d 'Electricite, uzyskując licencjat matematyki w r. 1903 oraz dyplom inżyniera-elektryka w r. 1904. Stopień doktora filozofii w zakresie matematyki otrzymał na UJ w roku 1911, potem uczył matematyki w szkołach średnich Warszawy. W latach 1915-1921 prowadził wykłady geometrii analitycznej na Uniwersytecie Warszawskim oraz rachunku różniczkowego i całkowego na Politechnice Warszawskiej. W maju 1921 uzyskał veniam legendi na UJ, po czym został mianowany profesorem nadzwyczajnym Politechniki. W r. 1923 powołano go na stanowisko profesora zwyczajnego matematyki na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie; pozostawał w nim do chwili wybuchu wojny. W r. 1945 objął Katedrę Matematyki II na Wydziale Przyrodniczym UMCS w Lublinie i prowadził dla studentów I roku znakomite wykłady geometrii analitycznej i teorii wyznaczników. W tymże roku doktoryzował się u niego Leon Jeśmanowicz. Był to pierwszy doktorat na Wydziale Przyrodniczym świeżo powstałego Uniwersytetu. W r. 1946 prof. Rudnicki przeniósł się do Torunia na powstający tam Uniwersytet Mikołaja Kopernika, nawiązujący do tradycji wileńskich. Zmarł po ciężkiej chorobie w Toruniu 26 lutego 1948 roku. [Obszerny życiorys wraz z listą publikacji: Sprawozdania Tow. Naukowego w Toruniu, I (1947-1948), ss. 174-176].